ക്കുക. ഇവളുടെ എന്തെന്ത് കണ്ണുനീര്‍ നിന്റെ മാറില്‍
വീണു വറ്റിപ്പോയിട്ടുണ്ടാവാം.
കഷ്ടപ്പാടുകൊണ്ട് അറബിനാടുകളിലേക്ക്
പെണ്‍കുട്ടികളെ കയറ്റി അയക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്ന
മനുഷ്യാ നീ ഇത് കണ്ടു പോകുക..
നിന്റെ കടം വീട്ടാന്‍ നിനക്ക് അവളുടെ കണ്ണോ
കരളോ വില്‍ക്കാം. ഹൃദയം തന്നെയുമോ വില്‍ക്കാം...
പരദേശത്ത് ഒരുപക്ഷെ അവള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന കൊടും ക്രൂരതവെച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ അതൊക്കെ എത്രയോ ചെറുതാണ്....
വളര്‍ത്തു മൃഗങ്ങളേറെയൊന്നുമില്ലാത്ത ഇവര്‍ക്ക്
ചാട്ടവാറടിച്ചു രസിക്കാന്‍ ഇന്ത്യയിലെയും, ശ്രീലങ്കയിലെയും, പെണ്ണുങ്ങള്‍തന്നെ വേണം... ഇത്രയും ക്രൂരത അനുഭവിച്ചു
വേണമോ ഇവള്‍ ഇവളുടെ കുടുംബത്തെപ്പോറ്റാന്‍
എന്നും ഒരു ഞൊടി ആലോചിക്കുക.
ഈ കുറിപ്പുകണ്ട് ആരെങ്കിലും ഒരാള്‍ അവളുടെ പലായനത്തില്‍
നിന്നും പിന്മാറിയാല്‍ ഈ വരികള്‍ അര്‍ത്ഥവത്തായി എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നു. എന്തെന്നാല്‍ എഴുത്ത് എനിക്ക് ഉണര്ന്നിരിപ്പിന്റെ കൂട്ടുകാരനാണ്.
വേദനയില്‍ പുളയുന്ന മൃഗങ്ങള്‍ക്കും ചോരചേര്‍ത്ത് ചിരിക്കാന്‍ പഠിക്കുന്ന യജമാനനും ഇടയിലെ നീതിയുടെ പാലം ഏതാണ്...ദൈവമേ എന്ന ചങ്ക് പൊട്ടിക്കരച്ചിലോ !
അതോ വിധി എന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്കുള്ള നിശബ്ദതയോ...
അതോ വിധി എന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്കുള്ള നിശബ്ദതയോ...
